วันนั้นเป็นวันที่นักเรียนท่านหนึ่ง ดิ่งมากจริง ๆ

ผู้ฝึกคนนี้เป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว

ต้องกินยาก่อนนอนวันละเป็นกำมือ

แค่ลุกขึ้นมาฝึกได้

 

สำหรับจ๋า…จ๋าว่าพี่ เก่งมากแล้วนะ

เพราะสมองของคนซึมเศร้า

มันไม่ค่อยอยากเรียนรู้สิ่งใหม่

ไม่ใช่เพราะเขาไม่เก่ง

แต่เพราะสมองมัน เหนื่อยมากจริง ๆ

 

คนซึมเศร้ามักจะคิดว่า

“เราทำไม่ไหว”

“ทำไปก็ไม่ดีพอ”

“คนอื่นทำได้ แต่เราไม่ได้เรื่อง”

แค่คิดจะเริ่ม

ใจเจ็บล่วงหน้าไปแล้ว

 

วันนั้นจ๋าไม่ได้รีบสอน สิ่งแรกที่จ๋าทำคือ ฟัง

ฟังว่าเขารู้สึกยังไง

ฟังว่าตรงไหนไหว ตรงไหนไม่ไหว

แล้วจ๋าก็ถามแค่ว่า

“ถ้าฝึกแบบนี้ วันนี้พอไหวไหม”

วันนั้นเรา ไม่ใส่สิ่งใหม่เลย

ไม่มีท่าใหม่

ไม่มีความท้าทาย

ฝึกแต่ของเดิม

ค่อย ๆ ขยับ

ค่อย ๆ หายใจไปด้วยกัน

เป้าหมายไม่ใช่ให้เก่งขึ้น

แต่อยากแค่พาผู้ฝึกท่านนั้น

ออกจากวังวนความคิด

กลับมาอยู่กับร่างกาย

อยู่กับลมหายใจ

อยู่กับปัจจุบัน…ทีละนิดก็พอ

 

สิ่งหนึ่งที่จ๋าให้ความสำคัญมาก

คือ ให้ผู้ฝึกชมตัวเอง

ไม่ต้องชมอะไรใหญ่โตนะคะ

แค่บอกตัวเองว่า

“วันนี้เราขยันมากแล้ว”

“เรากำลังดูแลตัวเองอยู่นะ”

 

สำหรับคนซึมเศร้า

การพูดดีกับตัวเอง

ยากกว่าการฝึกท่าอีกค่ะ

ตลอดชั่วโมงนั้น

ไม่ได้ต้องฝึกสวย

ไม่ได้ต้องทำถูกทุกท่า

แค่ ไม่จมอยู่กับความคิดของตัวเองทั้งชั่วโมง

 

สำหรับจ๋า…ถือว่าชนะแล้ว

หวังแค่คืนนั้น…พี่เค้าจะนอนหลับง่ายขึ้น ค่ะ

ร๊ากและเป็นกำลังใจให้พี่ อ. นะคะ

 

#ครูจ๋าสอนโยคะและพิลาทิส

โยคะ–พิลาทิสเพื่อสุขภาพ เหมาะกับผู้สูงวัย มือใหม่

เรียนได้ทั้งสอนสด Zoom / วิดีโอ / ตัวต่อตัว / เวิร์กชอปองค์กร ✨